Archiwum kategorii: Bez kategorii

Alkohol jest trucizną i z punktu widzenia toksykologii wypicie każdej jego ilości jest ryzykowne. Specjalnie z tego powodu nie sumitują się ani pijący, ani państwo, a producenci toczą zażarty bój o udział w rynku.

Główna batalia o gardła klientów toczy się pomiędzy producentami piwa i wytwórcami alkoholi wysokoprocentowych. Winiarze w tej walce praktycznie się nie liczą. Liderem w upajaniu alkoholem są browary.

W ostatnim numerze tygodnika „Polityka” można przeczyć artykuł „Małpie sztuczki” pióra Juliusza Ćwielucha, którego wymowa jest następująca – wzrost spożycia alkoholu w Polsce jest spowodowany wzrostem konsumpcji trunków wysokoprocentowych w postaci tzw. „małpek”. Bohaterami tekstu są anonimowi marketingowcy i sprzedawcy, którzy opowiadają jak do tego doszło. Tymczasem, jak czytam w raporcie  Instytutu Jagiellońskiego, w latach 1990-2016 to spożycie piwa zwiększyło się ponad trzykrotnie, z 30 litrów do 99,5 litra per capita. Co więcej, pod tą postacią przemyca się do organizmów ludzi coraz więcej alkoholu, albowiem producenci piwa podnieśli zawartości alkoholu z 4 % w latach osiemdziesiątych do prawie 6 % od połowy lat dziewięćdziesiątych. Jeśli chodzi o trunki wysokoprocentowe to w latach 2002-2007 obserwowany był prawie dwukrotny wzrost rejestrowanego spożycia wódek. Było to spowodowane zmniejszeniem podatku akcyzowego. Obecnie konsumpcja napojów spirytusowych jest na podobnym poziomie jak w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

W 2016 r. piwo było odpowiedzialne za spożycie 58,4 % stu procentowego alkoholu, trunki wysokoprocentowe za 34,2 %, a wino za 7,5%. Zbliżone wyniki znajdują się w opracowaniu RARHA, gdzie piwo odpowiada za 62,6 % spożycia etanolu. Według ekspertów jednym z czynników, który wpływa na wzrost spożycia piwa, jest jego cena. Producenci trunków wysokoprocentowych stanęli do nierównej walki z browarami oferując klientom najpierw napitki w butelkach o pojemności 100 ml, a później w opakowaniach 40 ml. Aby zbliżyć się cenowo do piwa zmniejszono również udział procentowy z 40 do 30 % alkoholu.

W Polsce generalnie obowiązuje zakaz reklamy napojów alkoholowych. Ustawodawca uczynił jednak wyjątek w odniesieniu do piwa, którego reklama dozwolona jest pod pewnymi warunkami. Wynika z tego, że z nieznanych powodów (jak nie wiadomo o co chodzi, chodzi o pieniądze) piwo jest traktowane przez ustawodawcę w sposób preferencyjny. Spoty reklamowe piwa, jako jedynego spośród napojów alkoholowych, mogą być emitowane w telewizji. Reklama może pojawić się również na bilbordzie, jeśli 20 % jego powierzchni zajmie napis dotyczący szkodliwości alkoholu i zakazu sprzedaży nieletnim. Preferencje regulacyjne dla reklamy i promocji wyłącznie piwa spośród wszystkich gatunków alkoholi w Polsce nie są spotykane w pozostałych krajach europejskich. Haniebnym przykładem promocji piwa było dopuszczenie do jego sprzedaży w strefach kibica podczas Mistrzostw w Piłce Nożnej, a przecież sport i piwo to oksymoron. Tak liberalne traktowanie napojów z pianką sugeruje niezorientowanym, że są one mniej szkodliwe niż inne napitki zawierające alkohol, co jest poglądem fałszywym. Przejawia się to nawet w stwierdzeniach „piwo to nie alkohol”. To bardzo niebezpieczne rozumowanie.

Od marca 2018 r. obowiązuje nowelizacja ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wprowadza ona m.in. możliwość ograniczenia przez  gminy nocnej sprzedaży alkoholu (między godziną 22:00 a 06:00), a także ogranicza liczbę zezwoleń na sprzedaż alkoholu w obrębie sołectw, dzielnic i osiedli. Jednocześnie jednak liberalizuje ona zakaz picia alkoholu w miejscach publicznych, zezwalając na uwolnienie od tego zakazu określonych stref. Natychmiast skorzystała z tego Rada Warszawy. Efekt jest taki, że latem bulwary wiślane w stolicy zamieniają się w pijackie pola, wymuszając na policji i straży miejskie wielokrotnie zwiększone zaangażowanie. Podobny skutek wywołuje liberalizacja przepisów zgodnie, z którymi za jazdę po alkoholu na rowerze nie grozi już więzienie ani utrata prawa jazdy.

Generalnie jeśli chodzi o spożycie alkoholu to panuje powszechna hipokryzja. Ludzie chcą pić, bo ulegają złudzeniu, że jest to świetna zabawa, uwalnia ich to od problemów i co równie ważne, stanowi element kulturowej tradycji. Państwo tworzy nieskuteczne przepisy dotyczące ograniczania promocji i spożywania alkoholu. Nakłada na tego typu wyroby akcyzę, która stanowi znaczącą pozycję w budżecie państwa. Cóż, ustawodawca zdaje się nie widzieć, że alkohol generuje też dla kraju poważne obciążenia, wynikające z leczenia osób uzależnionych (800 tysięcy osób), wspierania ich rodzin (3 miliony osób), leczenia chorób wywołanych alkoholem, utraty zdrowia i absencji w pracy.

W tym, aby Polacy byli pijani interes mają wszyscy: producenci, handlowcy, urzędnicy, Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (więcej ofiar większa uzasadnienie potrzeby istnienia), politycy (łatwiej się rządzi), a nawet służba zdrowia, która w ten sposób ma więcej pacjentów. Alkohol towarzyszy ludzkości od wieków. Maksymalna prohibicja, tak jak to miało miejsce w Stanach Zjednoczony, tworzy czarny rynek i wzrost przestępczości. Wynika z tego, że wyeliminowanie alkoholu z życia jest bardzo trudne. Ważne jednak by zyski nie przesłaniały trzeźwości umysłu.

Juliusz Bolek, Przewodniczący Rady Dyrektorów – Instytut Biznesu – „Zyski i straty”

Generalnie wszystkim się zdaje, że historię, mniej lub bardziej znają wszyscy. Poczet królów, poczet bitew i tak dalej. Jednak nie było by ani królów, a tym bardziej wojen gdyby nie przedsiębiorcy. To bardzo mało znana karta historii.

Właśnie ukazała się książka, która przypomina najważniejszych biznesmenów w historii Polski. Jest dzieło czterech osób. W ten sposób doszło do opublikowania książki „Poczet przedsiębiorców polskich. Od Piastów do 1939 roku”. Jest to w zasadzie pierwsza publikacja opowiadająca o dziejach gospodarczych Polski od czasu wydania „Encyklopedii historii gospodarczej Polski do 1945 roku„, jaka ukazała się w latach osiemdziesiątych XX wieku. Jednak tamto wydawnictwo ujmowało procesy ekonomiczne z marksistowsko-leninowskiego punktu widzenia.

„Poczet przedsiębiorców polskich. Od Piastów do 1939 roku” ukazał się dzięki Związkowi Przedsiębiorców Polskich – Fundacji Warsaw Enterprise Institute i Fundacji im. XBW Ignacego Krasickiego. Książka jest unikalnym zbiorem ponad 60 sylwetek polskich działaczy gospodarczych. Wybrano przedstawicieli z następujących okresów historycznych: „Czasy Piastów i Jagiellonów”, „Czasy wolnej elekcji”, „Czasy stanisławowskie”, „Pierwsza połowa XIX wieku”, „Druga połowa XIX wieku” i „Dwudziestolecie międzywojenne”. Autorami są: Arkadiusz Bińczyk, Marcin Krajewski, Wojciech Kwilecki i Marcin Rosołowski. Poszczególne rozdziały poprzedzone są wstępem będącym rysem historycznym do okresu, w którym przyszło prosperować przedsiębiorcom.

 „Poczet przedsiębiorców polskich. Od Piastów do 1939 roku” to bardzo interesująca i wyjątkowa publikacja. Ukazuje ona jak ludzie walczyli o dobrobyt, nie tylko swój ale również regionów w jakich działali, z jakimi trudnościami przyszło im się mierzyć i co udało im się stworzyć. Lektura nie jest opisem samych sukcesów. Czasem przeciwności lub całe dzieje świata stawały naprzeciw pomyślności, tak jak też było z historią samej Polski. Niemniej jest to bardzo ciekawa lektura, a do tego inspirująca i skłaniająca do refleksji.

Konflikt rosyjsko-ukraiński na Morzu Azowskim to kolejny powód do niepokoju. Moskwa od lat prowadzi agresywną politykę. Teraz pole konfliktów zostało rozszerzone o morza. To bardzo niebezpieczna eskalacja. Mam coraz większe wątpliwości, czy potrafimy wyciągnąć z tej sytuacji wnioski?

Stan polskiej Marynarki Wojennej zachwyciłby każdego muzealnika (zwłaszcza w setną rocznicę jej powołania przez Józefa Piłsudskiego, którą właśnie obchodzimy). Dokładny wykaz okrętów wraz ze zdjęciami jest udostępniany na Wikipedii. Wystarczy tam zajrzeć, aby załamać ręce. Marszałek, gdyby żył, z pewnością by to zrobił.

Niedawno w „Zyskach i stratach” pisałem o opłakanym stanie niemieckiej armii. Z przykrością stwierdzam, że kondycja polskiej floty wojennej wygląda jeszcze gorzej. Marynarka Wojenna RP ma zdefiniowane kilkanaście zadań do wykonania. Obecnie możliwość wypełniania większości z nich jest co najmniej wątpliwa. Łącznie z tym najważniejszym – obrony polskiej strefy ekonomicznej na Bałtyku, szlaków żeglugowych,  portów i wybrzeża. Stan floty Marynarki Wojennej to wynik zaniedbań mierzonych w dziesięcioleciach. W 2017 roku wydawało się, że coś się zmieni – miał być wyłoniony zwycięzca przetargu na okręty podwodne. Sprawdziłem: ten przetarg został ogłoszony w 2013 roku. Za nami pięć lat przekładania papierów i pięć lat degradacji Marynarki Wojennej

Jeżeli Ministerstwo Obrony Narodowej nie zamierza wzmocnić floty, to mam poważne wątpliwości czy nasi decydenci czytają własne dokumenty. Ta inercja prowadzi do rezygnacji przez Polskę z bałtyckiego okna na świat. Gdy czytam o gazoporcie w Świnoujściu, o największym na Bałtyku duoporcie kontenerowym Gdynia-Gdańsk to nie mogę uwierzyć, że nikomu nie zależy na tym, by tę cenną infrastrukturę chronić – chronić poprzez odstraszanie potencjalnego przeciwnika. Nie ma bardziej skutecznej broni morskiej niż okręt podwodny wyposażony w rakiety manewrujące. Jest on praktycznie niewykrywalny, gwarantuje skryty odwet, który nie daje przeciwnikowi szans na obronę.

Zamiast racjonalnych decyzji pojawiają się dziwne „improwizacje”, jak np. sprowadzanie używanych fregat z Australii. Na szczęście ktoś miał chwilę refleksji i plan został powstrzymany. Wszystkie analizy, w tym symulacje Ministerstwa Obrony Narodowej wykazują, że w razie konfliktu jednostki nawodne, szczególnie tak duże jak fregata (ponad 100 metrów długości), nie mają szans przetrwania. Wojna morska XXI wieku będzie wyglądać inaczej niż ta znana z filmów. Przeciwnik wystrzeli bardzo dużo bardzo szybkich rakiet przeciwokrętowych i jednostki nawodne nie będą miały większych szans na przeżycie.

Biednego nie stać na prowizorki, dlatego powinien inwestować rozważnie i perspektywicznie. Ostatnio mówi się o zakupie nowych fregat. Według ekspertów kosztowałyby, bagatela, 12 miliardów złotych. Te niewątpliwie potężne okręty będą świadczyły o tym, że jesteśmy „silni, zwarci, gotowi”, bo fregaty – jak wykazali eksperci – w najlepszym wypadku będą musiały opuścić Bałtyk zanim wybuchnie wojna… Powtórka z wojny w 1939 roku? Sam MON wie, że największe szanse na przetrwanie i odpowiedź agresorowi będą miały nowoczesne okręty podwodne z rakietami manewrującymi. To nasza polisa bezpieczeństwa. Obecnie zostały nam już tylko dwa okręty podwodne, z czego jeden sprawny. Zwodowano go pół wieku temu…..

Juliusz Bolek, Przewodniczący Rady Dyrektorów – Instytut Biznesu – „Zyski i straty”

Prawie 3/4 Polaków uważa, że ceny w niedziele objęte zakazem handlu są wyższe. Jednak, mimo tego ponad połowa Polaków (51%) wciąż robi w te dni zakupy, tak przynajmniej wynika z badań przeprowadzonych na zlecenie ISBnews przez Ogólnopolski Panel Badawczy Ariadna.

Generalnie zakaz niedzielnego handlu spotyka się z większą aprobatą na wsi, natomiast w miastach budzi on negatywne emocje. Są one tym znaczniejsze im dotyczą bardziej zamieszkałej aglomeracji. To zupełnie oczywiste. Mieszkający w miastach więcej czasu muszą poświęcać na podróżowanie: z domu do pracy, z pracy do szkoły, przedszkola itd. Życie w mieście jest intensywniejsze, szybsze. Na wykonywanie sprawunków często brakuje czasu. Najłatwiej jest go wygospodarować w niedziele.

Życie da się policzyć w czasie. Mniej więcej można założyć ile przeciętny człowiek będzie żył, ile czasu spędzi w domu, śpiąc, jedząc, w pracy, ile poświęci czasu na przemieszczanie. Współcześni mieszczanie są zmuszeni do kalkulacji, co robić, aby komunikacja zajmowała jak najmniej czasu. Można się przemieszczać tanio komunikacją miejską, można zdrowo – rowerem, albo szybko taksówką, ale to jest drogo. Kiedy brakuje czasu cena przemieszczania traci na znaczeniu.

Podobnie jest z robieniem zakupów. Kiedy nie da się ich zrobić w ciągu tygodnia, pozostaje jeszcze możliwość ich wykonania w niedzielę. Być może stąd wrażenie, że kupowanie w niedzielę jest droższe. Może być nawet tak w rzeczywistości, bo do transakcji przeważnie do dochodzi w innych punktach handlowych niż w dni powszednie, a więc ceny mogą być wyższe, niż te do których przyzwyczajeni są kupujący. Poza tym osoby, które poświęcają swój czas w niedziele mogą oczekiwać większych zysków, tak jak np. taksówkarze.

Handel w miastach został zniszczony przez wielkie centra handlowe. Zniknęło mnóstwo sklepów, które było w pobliżu domów. Teraz aby kupować przeważnie trzeba jechać do określonego centrum, przeważnie na obrzeżach miast, to też pochłania czas, którego jest coraz mniej. Działa tutaj, stare jak świat, prawo podaży i popytu.

Cóż czas jest ważną walutą. Co więcej, mimo wydłużenia średniej wieku, czasu nie da się dodrukować, tak jak pieniędzy, oznacza, że ci co będą chcieli mieć więcej czasu, będą zmuszeni za jego oszczędzanie lub zyskanie płacić coraz więcej.

Zyski i straty – Juliusz Bolek – Przewodniczący Rady Dyrektorów, Instytut Biznesu
 

Święto odzyskania niepodległości czy raczej suwerenności to ważna sprawa, tak ważna, że aż tajna, zwłaszcza, że dotyczy setnej rocznicy tego wydarzenia. Data znana od dziesięcioleci, tak jak ma to w zwyczaju, wszystkich zaskoczyła, mimo, że przygotowywano się do niej od ponad roku, a nawet został powołany specjalny komitet do celebrowania jej obchodów. Wydaje się to trochę dziwne, bo dotyczy w państwa, w którym przestrzegany jest obowiązek edukacyjny, który zakłada, że już sześciolatki umieją liczyć do stu.

Najbardziej wszystkich zaskoczyło, to że setna rocznica niepodległości wypada w niedzielę, która jest dniem wolnym od pracy, a przecież świętować w takim dniu nie wypada, bo to dzień święty i trzeba go święcić albo odpoczywać. Nic zatem dziwnego, że jak tylko się zorientowano, ze święto pokrywa się z niedzielą postanowiono natychmiast dać obywatelom rekompensatę w postaci kolejnego wolnego dnia, tak, żeby z powodu święta niepodległości nie byli stratni. Czy aby na pewno?

Generalnie, nikt nic nie ma przeciwko wolnemu dniu. Bardzo się cieszę i uważam za wspaniałe, że święto, którego okrągła rocznica przypada raz na sto lat będzie dodatkowo fetowane. Jednak jeśli spada on na aktywnych zawodowo, jak grom z jasnego nieba, to już nie każdy ma powód do radości. Wolny dzień oznacza, że zamknięte będą żłobki, przedszkola i szkoły. To teoretycznie bez znaczenia, bo przecież rodzice maja wolne. Jednak nie wszyscy, pracujący w trybie ciągłym nieoczekiwanie muszą znaleźć dodatkową opiekę dla swoich pociech.

Cóż, większość, nie potrzebuje empatii, bo przejmować się stwarzaniem problemów mniejszości. Trudno zobaczyć jest świat poza końcem swego nosa. Pryncypialność ma prymat nad rzeczywistością.

Nieoczekiwana łaska wywołuje zamieszanie i chaos. Na przykład nie wiadomo w jaki sposób będzie kursować komunikacja w nowopowstałym dniu wolnym od pracy? Może to nie istotne, jednak jak ktoś z wyprzedzeniem kupił bilet bezzwrotny, a teraz już takiego połączenia nie będzie, więc nie będzie mógł skorzystać z transportu bo niespodziewanie pojawiło się święto, to co? Albo połączenie będzie jak w dzień powszedni, ale podróż utraciła sens, ponieważ rozprawa sądowa, na którą miał się udać pasażer została odwołana z mocy prawa, to co on ma zrobić z takim biletem? Nieprzewidziane święto, powoduje też, że sprawy w sądzie spadając z wokandy, mogą ulec przedawnieniu, albowiem nowe terminy rozpraw zostaną wyznaczone w większości przypadków dopiero za pół roku.

Nieoczekiwane święto rodzi też wielki chaos logistyczny. Jego ustanowienie znienacka oznacza, że handel zostanie wyłączony na dwa dni. W przypadku żywności, o krótkim terminie do spożycia, oznacza to po po prostu straty. Policzono nawet, że niezaplanowane święto wywoła straty wynoszące dwa miliardy złotych. Jednym słowem gigantyczne straty. Dodatkowy dzień wolny oznacza też, że nie odbędzie się wiele zaplanowanych operacji w szpitalach, mam nadzieję, że pacjenci dożyją do kolejnego terminu.

Bardzo mi przykro, niestety dla mnie zamieszanie z dodatkowym dniem wolnym od pracy, z okazji stulecia odzyskania niepodległości, jest świętem symbolizującym chaos, pokazującym, że w kraju nic nie jest pewne, ani stabilne oraz, że niczego nie da się zaplanować. Cóż, podobno, to naturalne, ponieważ właśnie tacy jesteśmy spontaniczni i najlepiej wychodzi nam pospolite ruszenie.

Zyski i straty – Juliusz Bolek – Przewodniczący Rady Dyrektorów, Instytut Biznesu

Media od dłuższego czasu donoszą o złej kondycji niemieckiej armii w kontekście jej wyposażenia. Agencja Informacyjna wręcz pyta: „Czy rzeczywiście Niemcy są gotowy chronić wschodnich partnerów Unii Europejskiej? Jeśli nawet „tak” czy mają takie możliwości? Tutaj coraz trudniej o twierdzącą odpowiedź.”

Cóż, nie czuje się kompetentny do wypowiada się w sprawach wojskowych, a zwłaszcza sojuszy. Niemniej polskie doświadczenia w tej mierze są raczej pesymistyczne. Jeśli zaś chodzi o Niemcy to nie przypominam sobie, aby kiedykolwiek w historii w konfliktach zbrojnych wspierali oni Polskę. Może jednak kiedyś to się zmieni? Mam nadzieję, że nie dojdzie do sytuacji kiedy Polska będzie weryfikowała taką sytuację.

Portal „Wirtualna Polska” donosi: „Gotowość bojowa niemieckiej armii pozostawia wiele do życzenia. Problemy dotyczą też nowego sprzętu wojskowego. Z dostarczonych w ubiegłym roku ponad 70 transporterów nawet połowa nie ma gotowości bojowej. Resort obrony Niemiec ma największe problemy z samolotami transportowymi A400M – z ośmiu sprawnych jest połowa.” Podobna sytuacja dotyczy śmigłowców bojowych typu „Tiger” z roku 2017, z których siedmiu dwa są sprawne i gotowe do użycia, z siedmiu śmigłowców transportowych NH90 tylko cztery. Z czterech nowych myśliwców Eurofighter użyty może być zaledwie jeden. Resort obrony Niemiec ma także problemy transporterem opancerzonym Puma. Informacje te sugerują, że uzbrojenie niemieckiej armii cierpi na jakąś epidemię, bo trudno sobie wyobrazić, żeby w tak wielu sprawach sytuacja wyglądała tak poważnie.

Dlaczego interesują się sprawą kondycja niemieckiej armii? Przede wszystkim ze zdziwienia, że dotyczy najpotężniejszego państwa w Unii Europejskiej. Drugi powód, to pojawiające się w mediach informacje, że polska armia planuje dokonywać zakupów u zachodnich sąsiadów. Stąd rodzi się pytanie „Jaki, albowiem, powinien być sprzęt wojskowy?” Po pierwsze nowoczesny i niezawodny – to warunki łączne. Po drugie: łatwo dostępny i zapewniający bezpieczeństwo serwisowe. Po trzecie: cena – o której trudno dyskutować, bo przeważnie są to informacje objęte tajemnicą handlową, a poza tym sprzęt wojskowy to nie towary w supermarkecie, gdzie stosunkowo łatwo porównywać podobne wyroby różnych producentów.

Przyjmując takie założenia, trzeba szukać przede wszystkim nowoczesnego i pewnego sprzętu wojskowego, najlepiej takiego, który jest produkowany możliwie blisko, co oznacza, że w Polsce. W przypadku wielu maszyn bojowych polski przemysł obronny nie dysponuje wystarczającą wiedzą. Jednak tę można pozyskać w wyniku kooperacji z światowymi gigantami. Przykładem takiego współdziałania może być chociażby, produkujący helikoptery PZL Świdnik należący do Leonardo Helicopters. Czy odkrywam jakąś prawdę? Moim zdaniem nie. Moje konkluzje wydaja mi się oczywiste. Zaskakuje mnie jednak to, że ciągle pojawiają się inicjatywy wskazujące, że sposób myślenia może być inny.

Zyski i straty – Juliusz Bolek – Przewodniczący Rady Dyrektorów, Instytut Biznesu

Być może przyczyną końca cywilizacji na Ziemi nie będą śmieci. Jednak stanowią one coraz poważniejszy problem, a jego generatorem jest ludzkość i to tyko ona może się z nim uporać. Najlepiej byłoby nie produkować śmieci. To jest jest jednak mało realne. Można natomiast pracować na minimalizacją powstawania odpadów.

Właśnie rozpoczął się ciekawy konkurs EKOpraktyki. Głównym jego celem jest promocja właściwych zachowań ekologicznych, mających zachęcić do szanowania środowiska naturalnego. Jest on adresowany do ludzi, dla których los Ziemi bliski. W konkursie mogą uczestniczyć osoby, które opiszą stosowane na co dzień działania, przyczyniające się do ochrony środowiska naturalnego. Według organizatorów konkursu każda ekopraktyka jest pożyteczna, dlatego zgłoszone działania mogą dotyczyć każdej sfery, czyli np.: oszczędności wody, energii, segregacji odpadów, odpowiedzialnych zakupów, ekologicznego transportu itd.

Organizatorem konkursu jest Rekopol Organizacja Odzysku Opakowań. Istnieje on od 2002 roku, zajmując się realizacją obowiązku odzysku i recyklingu dla przedsiębiorców wprowadzających produkty w opakowaniach. Rekopol współpracuje z ponad 2.000 organizacjami. Jest on liderem wśród tego typu podmiotów w kraju. Wspierając obowiązkowe działania przedsiębiorców, tworzy największy w Polsce system zbiórki selektywnej odpadów opakowaniowych. Współpracuje z ponad stoma organizacjami zajmujących się gospodarką odpadami, prowadzącymi zbiórkę na terenie ponad 700 gmin. Rekopol prowadzi akcje edukacyjne, dotyczące selektywnej zbiórki odpadów i świadomych zakupów. Jest licencjodawcą znaku towarowego Zielony Punkt na polski rynek.

Patronem konkursu EKOpraktyki jest sieć sklepów dyskontowych Biedronka, należąca do Jeronimo Martins Polska. Przedsiębiorstwo samo od lat wdraża rozwiązania ekologiczne w różnych obszarach funkcjonowania – od logistyki po dystrybucję towarów m. in. przekazuje do recyklingu wytwarzane odpady, optymalizuje trasy samochodów dostawczych czy wprowadza ekologiczne rozwiązania w sklepach. Zachęca także swoich klientów do zmiany nawyków na bardziej przyjazne naturze organizując kampanie edukacyjne. W Jeronimo Martins Polska jest nawet utworzone specjalne stanowisko menedżera ds. ochrony środowiska.

Biedronka stara się minimalizować skutki swojej działalności dla środowiska stosując zasady społecznej odpowiedzialności biznesu: posiada nowoczesną i ekologiczną flotę transportową – tworzące ją pojazdy spełniają normy emisji spalin Euro 5 i Euro 6. Sieć realizuje także program optymalizacji tras samochodów ciężarowych, dzięki któremu ogranicza emisję CO2 do atmosfery. Każdy sklep, centrum dystrybucyjne oraz biuro firmy ma obowiązek segregować odpady. Dzięki temu w 2017 r. Biedronka przekazała do odzysku aż 91% wytworzonych odpadów. Ponadto w ciągu ostatnich 4 lat, modernizując istniejące już sklepy oraz budując nowe placówki, Biedronka zainwestowała ponad 65 mln euro w przyjazne dla środowiska technologie, mające na celu redukcję zużycia wody oraz większą oszczędność energii.

Piszę tak dużo o działania proekologicznych Jeronimo Martins Polska, aby pokazać jak dużo każde przedsiębiorstwo może dobrego zrobić dla środowiska. Poza tym podoba mi się, że partner konkursu EKOpraktyki, swoją aktywnością daje przykład jak można ograniczać negatywne skutki prowadzonej działalności. Byłoby wspaniale gdyby każde przedsiębiorstwo, tak jak Jeronimo Martins Polska, mogło poszczycić się taką realizacją filozofii społecznej odpowiedzialności biznesu, to byłby nie tylko wielki zysk dla środowiska, ale również dla nas – ludzi.

Juliusz Bolek, Przewodniczący Rady Dyrektorów – Instytut Biznesu – „Zyski i straty”

Świat bez plastiku był piękny. Jest nadzieja, że znów kiedyś taki może być. Może to być początek końca z bezmyślną wygodą i początek intelektualnego wyzwania dla przemysłu spożywczego i gastronomicznego.

Na sesji 22-25 października 2018 roku Europosłowie mają głosować nad rezolucją przyjętą 10 października przez komisję ochrony środowiska Parlamentu Europejskiego. Gdyby została przyjęta to po roku 2021 w Unii Europejskiej znikną: plastikowe lekkie torby, talerze, sztućce, słomki, patyczki higieniczne, mieszadełka do napojów i pojemniki do fast foodów i inne plastikowe przedmioty jednorazowe. Można powiedzieć, że to Wielki Krok, ale raczej kroczek i to spóźniony w czasie o dziesięciolecia.

Formalnie Unia Europejska poprzez walkę z jednorazowymi wyrobami chce ratować zwierzęta żyjące w morzach i oceanach. Przyczyną są obliczenia, że 70 procent śmieci w wodach stanowią wyroby z plastiku, z czego jednak 27 procent to sprzęt do połowu organizmów morskich przez rybaków. Jednak rzecz nie jest w procentach tylko skali. Szacuje się, że do wód trafia ponad 8 milionów ton plastiku rocznie, nie licząc sieci rybackich. Problem z plastikiem w wodzie polega na tym, że używając słomki do napoju nie widzimy tego co dzieje się gdzieś daleko w wodzie. Istnieje już tzw. Wielka Pacyficzna Plama Śmieci dryfująca w północnej części Oceanu Spokojnego oraz druga pomiędzy Ameryka Północną i archipelagiem Hawajów. Obydwie są tak wielkie, że są widoczne z kosmosu.

Przyjęcie uchwały będzie przyniesie znaczące zmiany w stylu życia Europejczyków. Przewiduje się, że po rezygnacji z plastikowych wyrobów emisja dwutlenku węgla ma zmaleć 3,4 mln ton. Pytanie co w zamian? Z pewnością przecież muszą powstać nowe rozwiązania, pozwolą funkcjonować przemysłowi gastronomicznemu i spożywczemu. Chyba nikt nie wyobraża sobie, że znikną obiekty oferujące tzw. śmieciowe jedzenie fast foody i jakie koszty dla środowiska mogą wywołać zamienniki.

Jeśli rezolucja zostanie przegłosowa świat, dłuższej perspektywie może stanie się piękniejszy. Jednak należy pamiętać, że państwa, które najbardziej zaśmiecają plastikiem oceany to Chiny, Indonezja, Tajlandia, Wietnam i Filipiny, a one nie należą do Unii Europejskiej i wątpliwe, żeby zastosowały się do jej wewnętrznych przepisów. W działaniach Europosłów dostrzegam też wielką hipokryzję, albowiem walczy ona z jednorazowymi wyrobami plastikowymi, ale już z plastikowymi butelkami nie. Systematyczne picie wody i napojów z takich pojemników jest trujące. Cóż, troska o zwierzęta morskie jest ważniejsza od troski o własnych obywateli. Dzięki piciu z plastikowych butelek część z nich zachoruje  i stanie się klientami przemysłu farmakologicznego.

 Juliusz Bolek, Przewodniczący Rady Dyrektorów – Instytut Biznesu – „Zyski i straty”

Za tzw. komuny stale wydłużano okres młodości i tak udało się ją „podciągnąć” aż do 35 roku życia. Obecnie systematycznie obniża się wiek dla seniorów, kiedyś granicą było 80 lat, potem 70, później 60, a teraz już nawet 50 lat. Jeśli obydwa kryteria są prawdziwe, to dorosłość stale się kurczy. Obecnie trwa zaledwie 15 lat!

Podwyższanie wieku młodości w czasach Polski Ludowej wiązało się tym, że wydłużał się okres kiedy ludzie mogli się usamodzielniać, co kiedyś wiązało się z posiadaniem własnego mieszkania. Teraz o mieszkania jest znacznie łatwiej, choć oczywiście nie wszystkim. Natomiast kobiety po czterdziestce lubią o sobie mówić „dziewczyny”. Coraz częściej zdarza się też, że panie, które przekroczyły już pięćdziesiąty rok życia zachodzą w ciąże i zostają młodymi matkami. Modzie na młodość ulegają też coraz częściej mężczyźni. Starość jakoś nigdy nie była popularna. Młodym wydaje się, że nigdy się nie zestarzeją i w ogóle taką koncepcje uważają za abstrakcyjną a nawet surrealistyczną.

Wiek senioralny ustanawiany na 50+ to już koncepcje Unii Europejskiej. Wynika to też z koncepcji marketingowych, które kreują potrzeby dla grupy osób, które ukończyły pięćdziesiąty rok życia. Trochę to wszystko śmieszne, choć twórcy kryteriów wiekowych traktują swoje koncepcje bardzo poważnie. Jak nie było, ludzie starzeją się i mimo cudownych metod zachowania młodości lub odmładzania, jest to proces nieodwracalny.

W kontekście tego przemilczany jest ageizm czyli społeczne dyskryminowanie osób starszych. Postawa oparta jest na stereotypach i uprzedzeniach. Dotyczy to sytuacji, kiedy jakaś osoba, ze względu na swój wiek jest gorzej traktowana niż inni ludzie znajdujący się w takiej samej lub podobnej sytuacji. Znamienne i bardzo przykre są dyskryminacje w służbie zdrowia przejawiające się w uzasadnieniu odmowy leczenia zaawansowanym wiekiem, tłumaczenie dolegliwości „podeszłym wiekiem”, trudności w dostępie do lekarzy geriatrów, odmawianie rehabilitacji, ze względu na mniej optymistyczne rokowania niż u młodszych pacjentów.

Ageizm, świadomie, czy z braku wyobraźni, czy empatii, widoczny jest w projektach architektonicznych: nierównie chodnik, schody bez poręczy, wysokie krawężnik, krótki czas „zielonego światła” na przejściach dla pieszych czy brak podjazdów dla osób na wózkach itd. Z ageizmem, nawet wykluczeniem społecznym, mamy do czynienia również w tworzeniu barier technologicznych np. wprowadzanie nowoczesnych urządzeń, z których trudno jest korzystać osobom starszym, choćby z powodu słabszego wzroku, dostępność niektórych informacji jedynie przez skanowanie kodów QR, dostępność usług, towarów i instrukcji wyłącznie w internecie, nieczytelne oznaczenia i wyświetlacze, choćby w windach czy domofonach.

Ageizm to również izolacja osób starszych i unikanie kontaktu z nimi. Bardziej drastycznymi przypadkami jest zamykanie w domach pod pretekstem ochrony, utrudnianie kontaktów z rówieśnikami i rodzina, zmuszanie do pobytu w Domach Pomocy Społecznej czy utrudnianie realizacji zainteresowań. Ageizmem żywi się też zwykła nikczemność: wykorzystywanie niewiedzy lub braku doświadczenia osób starszych, wyłudzanie pieniędzy, mamienie, szantażowanie, natarczywa sprzedaż przez akwizytorów i domokrążców, straszenie, czy nawet podawanie informacji niezrozumiałym językiem czy publikowanie dokumentów małym stopniem pisma.

Przejawy ageizmu można dostrzec też w zarządzaniu kapitałem ludzkim. Dotyczy to np. zmuszania do przejścia emeryturę, nieprzyjmowanie do pracy z powodu wieku, prześladowanie i poniżanie przez młodych pracowników, pomijanie w propozycjach podnoszenia kwalifikacji. Wydawać by się mogło, że w sytuacji rynku pracownika, takie przejawy dyskryminacji w zakładach pracy są niemożliwe, a jednak są. To wielka szkoda, bo osoby starcze posiadają życiową mądrość i doświadczenie, których nie da się wygooglać. Co więcej, zaawansowany wiek to też inne, bardziej zdystansowane, podejście do życia. Dlatego seniorzy, wbrew pozorom, posiadają cenne kompetencje, z których opłaca się korzystać.

Ageizm to epidemia, która dotknie w przyszłości tych, którzy teraz dopuszczają się dyskryminacji ze względu na wiek. Biorąc pod uwagę szybko wydłużającą się średnią wieku życia, jest coraz bardziej prawdopodobne, że wszyscy kiedyś będziemy starzy, i to bez znaczenia czy chodzi o 50, 60, 70, 80 czy 90+ czego wszystkim życzę, ale bez doświadczania ageizmu.

Juliusz Bolek, Przewodniczący Rady Dyrektorów – Instytut Biznesu – „Zyski i straty”