Archiwa tagu: Adam Bielan

Podobno…. Piszę „podobno”, ponieważ bardzo trudno mi uwierzyć, że lotnisko w Modlinie ma pójść w zapomnienie, a jego role ma przejąć lotnisko w Radomiu. Kuriozalne? Ale możliwe!

Lotnisko w Modlinie, jako port dla tanich linii lotniczych i sposób na odciążenie lotniska na warszawskim Okęciu, rodziło się w bólach. Sama decyzja o lokalizacji została zatwierdzona przez Komisję Europejską, albowiem wówczas było wiele pomysłów, gdzie ma powstać wsparcie dla duszącego się od nadmiaru pasażerów portu w stolicy.

Pomysł z Modlinem można uznać za trafiony. Port posiada dobrą komunikację z Warszawą. Sprawdza się zarówno w komunikacji samochodowej jak i kolejowej. Przemieszczanie jest szybkie i tanie. Na inwestycji zyskał też region, który był w stanie agonalnym.

Jeżeli teraz powstała koncepcja, aby Radom przejął zadania Modlina, to wydaje się szokująca. Nowa lokalizacja jest położona dwa razy dalej. Czas i koszt dojazdu z Warszawy co najmniej dwukrotnie wyższy. Wydaje się to też absurdalne dlatego, że lotnisko w Modlinie pochłonęło znaczące środki finansowe, w tym również ze źródeł europejskich. Jeśli teraz miałoby zostać zamknięte wsparcie ze strony Wspólnoty zapewne trzeba by zwrócić. Czy to wszystko ma być zaprzepaszczone?

Sens nonsensu wyjaśnił  wicemarszałek Senatu Adam Bielan. Uważa on, że lotnisko w Modlinie, na skutek bardzo korzystnej tylko dla jednego przewoźnika Ryanaira umowy sprawia, że jest jest to praktycznie prywatny port. Jest to możliwe ponieważ te linie lotnicze z jednej strony zapowiedziały w ciągu 5 lat podwojenie liczby pasażerów korzystających z portu w Modlinie, z drugiej strony już złożyły oficjalną skargę w Departamencie Konkurencji Komisji Europejskiej na naruszenie konkurencji przez Polskie Porty Lotnicze – udziałowca i konkurenta lotniska Warszawa Modlin – poprzez uniemożliwianie rozbudowy infrastruktury w Modlinie.

Sytuacja jest trudna i niejednoznaczna. W takich przypadkach ważna jest chwila refleksji i rozwagi, aby nie wylać dziecka z kąpielą, bo to kiepski biznes.

UNIA EUROPEJSKA

Właśnie się ukazała książka „Parlament ANTYeuropejski”. Powinna się ona, moim zdaniem, nazywać „Antyparlament europejski”. Publikacja wzbudzi obrzydzenie eurofantyków i zachwyci eurorealistów. Cóż zawiera wiele informacji, których na próżno szukać w polskich mediach, a zatem powinna być zakazana.

Autorem książki „Parlament ANTYeuropejski” jest Marek Migalski, uznawany za jednego z najbardziej kontrowersyjnych polityków, ponieważ przeważnie mówi co myśli, a nie to co pokazują słupki badania opinii publicznej. W 2009 roku został wybrany do Parlamentu Europejskiego. Doświadczenia związane z pełnieniem funkcji eurodeputowanego zawarł właśnie w nowo opublikowanej książce, która przypomina puszkę Pandory. Można też tę publikacje trochę przyrównać do „Kongresu futurologicznego” Sławomira Mrożka. W przypadku Migalskiego jest to jednak literatura faktu.

„Parlament ANTYeuropejski” to opis patologii, które na dobre zagnieździły się w Brukseli. Marek Migalski pokazuje jak eurodeputowani oderwali się od rzeczywistości i bezmyślnie marnotrawią grosz publiczny. Wskazuje też mechanizmy działań politycznych, które sprawiają, że w Polsce żyje się coraz gorzej zamiast coraz lepiej. Publikację czyta się z zainteresowaniem. Ironia i humor z jakim jest napisana – śmieszy. Niestety i dłużej się czyta zaczyna przerażać cynizmem eurodeputowanych, przykładami antydemokratycznych działań i absurdów zamieniających się w kliniczne objawy debilizmu. Tak więc lekturę należy dawkować.

Marek Migalski w swojej książce opublikował „donosy” na polskich znanych i nieznanych eurodeputowanych takich jak: Adam Bielan, Piotr Borys, Arkadiusz Bratkowski, Jerzy Buzek, Tadeusz Cymański, Ryszard Czarnecki, Lidia Geringer de Oedenberg, Adam Gierek, Marek Gróbarczyk, Andrzej Grzyb, Małgorzata Handzlik, Jolanta Hibner, Danuta Hubner, Danuta Jazłowiecka, Sidonia Jędrzejewska, Filip Kaczmarek, Jarosław Kalinowski, Michał Kamiński, Lena Kolarska-Bobińska, Paweł Kowal, Jan Kozłowski, Jacek Kurski, Ryszard Legutko, Bogusław Liberadzki, Krzysztof Lisek, Elżbieta Łukacijewska, Bogdan Marcinkiewicz, Sławomir Nitras, Jan Olbrycht, Wojciech Olejniczak, Mirosław Piotrowski, Tomasz Poręba, Jacek Protasiewicz, Jacek Saryusz-Wolski, Czesław Siekierski, Joanna Senyszyn, Marek Siwiec, Joanna Skrzydlewska, Bogusław Sonik, Konrad Szymański, Róża Thun und Hohenstein, Rafał Trzaskowski, Jarosław Wałęsa, Jacek Włosowicz, Janusz Wojciechowski, Paweł Zalewski, Artur Zasada, Janusz Zemke, Zbigniew Ziobro, Tadeusz Zwiefka. Znamienne, że na tej liście brakuje samego Marka Migalskiego, który stawia się w ten sposób jakby poza nawiasem.

Chciałbym aby ta książka stanowiła lekturę obowiązkową dla uczniów szkół średnich, aby nabrali oni obrzydzenia do praktyk i zwyczajów panujący w Parlamencie Europejskim, bo wówczas, być może, podejmą się trudu aby znów świat postawić na głowie. Bardzo by się to przydało. To byłby zysk.

Juliusz Bolek