Archiwa tagu: Stanisław Karczewski

1d3692bf857ac919334107d59623a850

Polski parlament to nie tylko miejsce stanowienia prawa i starć politycznych. Przekładem może być inicjatywa Marszałka Senatu Pana Stanisława Karczewskiego zorganizowania konferencji pt.: „Nowoczesne technologie medyczne i ich wpływ na profilaktykę oraz codzienną praktykę kliniczną w polskiej służbie zdrowia”.

Miałem zaszczyt uczestniczyć w tej konferencji jako komentator dwóch tematów: „Radioterapia protonowa wiązką skanującą – nowa technologia leczenia pacjentów onkologicznych” (dr inż. Liliana Stolarczyk) i „Innowacje w możliwościach wykorzystywania perfuzji wątroby pobranej od zmarłego dawcy” (dr n. med. Maciej Krasnodębski). W przypadku pierwszego wystąpienia byłem pełen podziwu, że, zwłaszcza teraz w dobie wąskiej specjalizacji, fizykom i lekarzom, a zatem specjalistom z dwóch odległych dziedzin, udało się nawiązać ważną współpracę, która budzi podziw. W przypadku drugiego tematu warto dostrzec, że uwaga skupia się na sukcesach transplantologów. Tymczasem bardzo ważne są narządy do przeszczepu i ich jakość, co w przypadku wątroby jest szczególnie trudne do zapewnienia. Polska należy do jednego z 10 państw, które dysponują urządzeniem bardzo przydatnym przy tego typu przeszczepach, sprawiającym, że więcej pacjentów będzie mogło skorzystać z dobrodziejstwa transplantologii.

W programie konferencji było więcej bardzo interesujących wystąpień m. in. : „Laboratorium Cyfrowej Patologii – integracja diagnostyki molekularnej i histopatologicznej” (prof. dr. hab. Przemysław Juszczyński), „Polskie badania nad hipofrakcjonowaniem radioterapii przedoperacyjnej w mięsakach tkanek miękkich” (dr n. med. Hanna Koseła-Paterczyk), „Nowoczesne osobiste pompy insulinowe oraz systemy do ciągłego monitorowania glikemii” (Prof. dr. hab. med. Tomasz Klupa), „Zastosowanie obrazowania jądrowego rezonansu magnetycznego w diagnostyce schizofrenii” (prof. Tadeusz Marek), „Innowacyjny program zdalnej opieki nad pacjentami z mechanicznym wspomaganiem serca jako przykład zastosowania systemu telemedycznego” (dr med. Paweł Litwiński), „Badania przesiewowe na 4 kontynentach” (dr hab. n. med. Piotr H. Skarżyński), „Chirurgia robotowa w onkologii” (lek. med. Mateusz Szewczyk), „Zastosowanie rozszerzonej rzeczywistości w planowaniu zabiegów kardiologii interwencyjnej” (dr hab. n. med. Maksymilian P. Opolski), „Rola Rezonansu magnetycznego w diagnostyce raka prostaty” (dr Katarzyna Sklinda), „Współczesne trendy w diagnostyce i chirurgii jaskry na podstawie doświadczeń kliniki” (dr Anna Byszewska), „Nowy model prognostyczny utraty masy ciała u pacjentów z otyłością olbrzymią poddawanych zabiegom bariatrycznym” (lek. Michał R. Janik), „Przeznaczyniowe zamknięcie uszka lewego przedsionka w prewencji udaru mózgu u chorych z migotaniem przedsionków” (dr n. med. Radosław Pracoń), „Test skriningowy na obecność onkogennych typów wirusów HPV oparty o technologie LNA – innowacyjne narzędzie w profilaktyce i wczesnym wykrywaniu raka szyjki macicy” (dr n. med. Katarzyna Kokoszynska-Brejnakowska) itd.

Przyznam, że z zainteresowaniem słuchałem wystąpień na konferencji  „Nowoczesne technologie medyczne i ich wpływ na profilaktykę oraz codzienną praktykę kliniczną w polskiej służbie zdrowia”. Dowodzą one dobitnie, że w medycynie i opiece zdrowotnej stale postępuje rozwój, pozwalający na zwalczanie chorób, prowadzenie profilaktyki i poprawiający komfort leczenia i życia ludzi. To pozwala z innej, lepszej strony patrzeć na polską służbę zdrowia. Mam nadzieję, że innowacyjne projekty szybko zostaną upowszechnione dla dobra pacjentów i satysfakcji lekarzy, którzy dostaną nowoczesne, potrzebne narzędzie do pracy.

0716aa_nie_tylko_innowacyjna_gospodarka_jg2

Był kiedyś popularny żart, ze Ministerstwo Zdrowia nie zajmuje się chorymi, bo to nie jest w zakresie jego kompetencji. Aby było inaczej powinno się nazywać Ministerstwem Chorób. Jakby tego nie nazywać temu sektorowi grozi zapaść.

Dzięki zniesieniu europejskich granic i niskim wynagrodzeniom w Polsce, w kraju brakuje zarówno lekarzy jak i pielęgniarek. Sytuacja będzie się pogarszać, ponieważ średnia wieku w tych zwodach co roku się podnosi. Z drugiej strony wydłuża się też wiek społeczeństwa, a to oznacza, że będzie ono potrzebowało częściej pomocy i lekarzy i pielęgniarek. Wiąże się z tym wzrost wydatków na leczenie i leki.

Tym problemom postanowiono poświęcić zwołany właśnie SZCZYT ZDROWIE 2016 pod honorowym patronatem Ministerstwa Zdrowia Konstantego Radziwiłła oraz Marszałka Senatu Stanisława Karczewskiego.  Główne tematy to m. in. Narodowy Program Zdrowia, polityka lekowa państwa, jako element polityki zdrowotnej, a także znaczenie Podstawowej Opieki Zdrowotnej (POZ) dla systemu ochrony zdrowia, Narodowy Program Chorób Rzadkich oraz zmiany systemowe w onkologii. Na wokandzie również przyszłość Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ).

W rzeczywistości celem Szczytu Zdrowia jest omówienie kondycji polskiej gospodarki w ujęciu niedofinansowanego sektora ochrony zdrowia. Ma to swoje uzasadnienie jeśli weźmie się pod uwagę dane porównawcze. Najpotężniejsza gospodarka świata: Stany Zjednoczone przeznaczają na ochronę na zdrowia to blisko 18 proc. PKB, Niemcy11,3 proc, Japonia – ponad 10 proc, Polska – nieco ponad 4 proc. Choć obecnie wydatki na opiekę medyczną w kraju są o połowę wyższe niż 10 lat temu, to wciąż nie możemy dogonić Europy. W tym samym czasie wyprzedziły nas takie kraje jak Słowacja czy Estonia.

Wszystko prawda. Niemniej ja, jak będę powtarzać, że ryba psuje się od głowy. I wcale nie chodzi mi o rząd, ale o podejście do tematu. Rosną potrzeby związane z leczeniem oraz jego koszty, ponieważ mamy coraz więcej pacjentów. Naturalnym odruchem jest więc zwiększanie nakładów na ratowanie zdrowia i życia. Jednak nikt nie stawia fundamentalnego pytania: DLACZEGO PRZYBYWA CHORYCH? Odpowiedź jest prosta to w największym skrócie liczba pacjentów rośnie z powodu szkodliwego tryb życia, obejmującego jedzenie, stres, zanieczyszczenie środowiska, nadmierne obciążenie pracą i oszczędności na profilaktyce. To są fundamentalne wyzwania. Jednak na budowaniu rynku opieki zdrowotnej zarabiają wielkie grupy biznesowe, a nawet społeczne, a na zdrowym środowisku, zdrowym jedzeniu, pozbawionym chemii, antybiotyków i trucizn, skróceniu czasu pracy – praktycznie nikt. I to jest właśnie problem.