Archiwa tagu: Wojskowa Akademia Techniczna

W maju 2018 roku w życie wchodzi General Data Protection Regulation (GDPR) czyli Rozporządzenie Ogólne o Ochronie Danych Osobowych (RODO) Unii Europejskiej. Jego kształt był wypracowywany przez cztery lata. Nowe wytyczne, dotyczące ochrony danych osobowych, są zupełnie nowym podejściem do tego zagadnienia, w stosunku do dotychczas stosowanych praktyk.

Można powiedzieć, że w zakresie nowych unijnych wymogów związanych z przetwarzaniem i przepływem danych osobowych szykuje się prawdziwa rewolucja. Będzie ona dotyczyć wszystkie przedsiębiorstwa gromadzące i wykorzystujące dane osób fizycznych, poczynając od wielkich korporacji po organizacje rodzinne, a nawet np. sklepy internetowe czy salony kosmetyczne itd. Do RODO dostosować się będą też musiały wszystkie (a może przede wszystkim) jednostki  samorządowe oraz cała administracja.

Dyrektywa RODO to wielkie wyzwanie nie tylko dla przedsiębiorców, ale również dla całej branży informatycznej. Warto pamiętać, że obecnie w Polsce brakuje około 50.000 informatyków. Ten niedobór sprawia, że jakość usług bywa na niskim poziomie, a i terminowość często jest zagrożona. Dlatego właśnie rewolucja w ochronie danych osobowych może być trudna do przeprowadzenia. Wypada też powiedzieć, że polska ustawa będąca uzupełnieniem europejskiej dyrektyw RODO ma powstać dopiero w drugiej połowie 2017 r. Czasu jest mało, wyzwanie ogromne.

Są jednak wyjątki. Należy do nich Ciechanów, kiedyś stolica województwa, teraz powiatu. Jest to  pierwsze polskim miastem, które postanowiło dostosować się do dyrektywy RODO. Do realizacji wykorzystano polski system kryptograficzny UseCrypt szyfrujący dane, oparty na autorskiej technologii Hybrid Virtual Key Management (HVKM), która wykorzystuje odpowiednie mechanizmy asymetryczne. Za wdrożenie odpowiada właściciel aplikacji, przedsiębiorstwo Cryptomind SA.

System szyfrujący UseCrypt jest uniwersalny, prosty w obsłudze oraz atrakcyjny cenowo. Pozwala na korzystanie z zasobów chmury IBM, co umożliwia zminimalizowanie nakładów na system i kosztów jego dalszej eksploatacji. Jest to profesjonalny polski systeme szyfrowanego przechowywania danych w chmurze, który uzyskał pozytywną opinię Wojskowej Akademii Technicznej i Państwowego Instytutu Łączności. Rozwiązanie proponowane przez Cryptomind, to prosty, tani, szyfrowany pakiet chmurowy przede wszystkim dla samorządów. Wynika z tego, że istnieją tanie rozwiązania gotowe do rewolucji. Pozostaje pytanie kto wykaże się przezornością i przystąpi do działania już teraz, a nie będzie czekał na ostatnia chwilę?

W 2015 r. Instytut Biznesu był gospodarzem debaty w Wojskowej Akademii Technicznej pt. Przemysł zbrojeniowy – motor rozwoju gospodarczego. Myśl przewodnia i poglądy ówczesnej dyskusji wraz z upływem czasu okazały się prorocze.

Od czasu zakończenia działalności Polski Ludowej cały czas wmawiano nam, że przemysł stoczniowy utracił rację bytu. Z samego założenia taki pogląd był bałamutny, jednak kolejne rządy uznały go jako dogmat. W efekcie potężna polska gałąź produkcji praktycznie przestała istnieć, choć nadal daje zatrudnienie ponad 30 tys. pracowników. Oczywiście, w omawianym okresie były lepsze i gorsze lata dla przemysłu stoczniowego. Takie wahania koniunktury są naturalne. To, że nie był to okres wyłącznie regresu, pokazuje dobra kondycja i rozwój stoczni w krajach sąsiedzkich. Okazuje się, że tylko Polska zrezygnowała z tej gałęzi gospodarki. Wszystko wskazuje na to, że nastąpiła zmiana. Dogmat przez rząd Pani Premier Beaty Szydło został odrzucony. Stało się to za sprawą przemysłu zbrojeniowego i inicjatywy Ministerstwa Obrony Narodowej.

Antoni Macierewicz szef MON ogłosił, że podjęło działania mające na celu reaktywację Stoczni Szczecińskiej. Aby było to możliwe użyto ciekawej maszynerii finansowej. Formalnie Stocznia Szczecińska należała do spółki Szczeciński Park Przemysłowy. Została ona przejęta przez MARS Fundusz Inwestycyjny Zamknięty (MARS FIZ) – podmiot znajdujący się w strukturze Polskiej Grupy Zbrojeniowej, którego zadaniem jest konsolidacja spółek stoczniowych i nieruchomościowych. Pieniądze na to przedsięwzięcie pochodzą z Agencji Rozwoju Przemysłu, działającej w ramach Polskiego Funduszu Rozwoju. To właśnie ta instytucja dokapitalizowała PGZ, poprzez objęcie akcji o wartości 101,5 mln zł, co umożliwiło sfinansowanie całej operacji.

W ten sposób PGZ stworzyła największą na Bałtyku i jedną z największych w Europie grup stoczniowych. Obejmuje ona kilkanaście przedsiębiorstw, wśród których znajdują się (oprócz Stoczni Szczecińskiej) podmioty z sektora remontów i budowy statków, budowy konstrukcji stalowych offshore, w tym Stocznia Remontowa „Nauta” w Gdyni oraz Morska Stocznia Remontowa „Gryfia” działająca w Szczecinie i Świnoujściu.

Oczywiście rodzi się pytanie po co Ministerstwu Obrony Narodowej przemysł stoczniowy? Odpowiedź jest dosyć prosta: do budowy pływającego sprzętu wojskowego na potrzeby własne i innych zamawiających podmiotów. MON uważa, że odbudowanie przemysłu stoczniowego jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa.

Niebawem ma zostać podjęta decyzja o wyborze producenta trzech okrętów podwodnych, które będzie użytkować polska Marynarka Wojenna (w ramach projektu „Orka”). Pięć jednostek, którymi obecnie dysponuje armia, nadaje się jedynie do muzeum. MARS FIZ ma za zadanie rewitalizacji działalności stoczniowej w województwie zachodniopomorskim. W planach jest pozyskanie aktywów i kompetencji niezbędnych do budowy polskich promów pasażerskich w odbudowywanej Stoczni Szczecińskiej. Integracja podmiotów zajmujący się produkcją podmiotów pływających pozwoli wykorzystać efekt synergii.

Warto w tym miejscu dodać, że PGZ zawarło porozumienie z francuską stocznią DCNS, które zakłada transfer francuskich technologii do polskich spółek stoczniowych znajdujących się pod kontrolą MON. Gdyby nie było w Polsce podmiotów, które mogą być beneficjentami tego dokumentu, całe przedsięwzięcie zostałoby pozbawione sensu. Należy zaznaczyć, że DCNS jest jedynym oferentem, który oprócz współpracy przy budowie okrętów podwodnych, oferuje pociski manewrujące o dalekim zasięgu (ponad 1000 km) i zmiennej trasie lotu. Francuzi zaproponowali budowę pierwszego okrętu dla Polski w stoczniach DCNS, a także równoczesne szkolenie zespołów polskich specjalistów. Druga i trzecia jednostka mogłaby zostać zbudowana w Polsce z możliwością wyposażania przez krajowych poddostawców. Specjaliści ze spółek należących do PGZ zostaliby również włączeni do testów i procedur odbiorczych gotowych okrętów.

Cała koncepcja wydaje się więc bardzo obiecująca. Pozostaje mieć nadzieję, że przedsięwzięcie nie będzie naśladować historii polskiej korwety „Gawron” budowanej 13 lat, która nie dość, że pochłonęła wielokrotnie więcej pieniędzy niż zakładano, to do dziś nie jest gotowa. W efekcie zmieniono koncepcję i ostatecznie powstał okręt patrolowy „Ślązak” mający realizować nieznane w świecie marynarki wojennej zadania. Ta historia powinna przyświecać MON jak memento.